To ciągle jeszcze zmaltretowany domowy "ciapek" przecinający miliony kilometrów między łóżkiem, kuchnią i łazienką. Z nadzieją, że tras do łóżka będzie coraz mniej. No i jest trochę mniej tych tras.

Brzuch mnie morduje cały czas i bardzo pozytywnie odczuwam opiekę "organizacyjną" i ustawianie leków. To powinno przynieść jakieś efekty - przede wszystkim odciążyć trochę organizm no i skuteczniej usuwać ból. Już powoli przynosi.  Gubię się strasznie umysłowo. Ciężko się skupić. Ciężko włączyć komputer. Nie daje to takiej radości jak zwykle. Wszystko to bardzo dziwne.

Dego jeszcze poza własnymi zmartwieniami, których nie potrafię ogarnąć muszę borykać się ze zmartwieniami bliskich. Z ich poczuciem winy, z ich "a co będzie gdy" się stanie. I nie dociera do nich, że to przekracza moje siły.  

Dziwnie jest też z tym myśleniem, które się pojawia. To ciężkie do opisania. Wyraźnie myśli wywołane przez młotki. Opisanie ich było by bardzo ciekawe, ale.. nie mam siły, a po opisaniu pewnie i tak by tego nikt tego nie zrozumiał. Zresztą sam miewam z tym problemy.